Linia resztkowa pojawia się po znaku, który utracił pierwszeństwo, ale zostawił cienki przebieg w polu. Nie tworzy mocnego kierunku ani zamkniętej figury. Ma postać słabej ciągłości, widocznej przez matowy brzeg, krótki cień i nierówną gęstość. Jej początek pozostaje nieostry, a koniec rozrzedza się stopniowo w tle. Linia zachowuje chłodny charakter, bez napięcia i bez wyraźnego nacisku. W jej pobliżu powierzchnia nie wraca do pełnej równości. Zostaje ślad dawnego ułożenia, suchy, wąski i pozbawiony dekoracyjnego tonu.
Cienki przebieg nie wymaga mocnej obecności. Wystarcza drobna różnica między miejscami, lekko przygaszony osad i pamięć po wcześniejszym położeniu znaku. Linia resztkowa ma mały ciężar, ale utrzymuje własną trwałość przez powtarzaną nierówność. Nie wskazuje dalszego ruchu. Zostaje jako spokojna pozostałość po napięciu, które już osłabło. Jej powierzchnia jest płaska, chłodna i prawie bezbarwna. Mimo tego zachowuje czytelny dystans wobec pustego tła. Każdy odcinek ma inną długość zaniku, inną gęstość i inny poziom osłabienia.
W niższym rejestrze pola linia resztkowa działa przez samą ciągłość śladu. Nie wzmacnia znaku, nie wydłuża ruchu i nie tworzy nowego centrum. W takim miejscu rejestr pól zachowuje ciche przejście między dawną obecnością a chłodnym tłem. Linia zostaje rozpoznawalna dzięki cienkiej różnicy, która biegnie przez kilka sąsiednich miejsc. Każde z nich nosi słaby osad po wcześniejszym nacisku. Różnica nie jest równa, ale pozostaje konsekwentna. Przebieg trwa jako niska pozostałość, bardziej ślad niż znak.
Najbardziej przygaszone linie są prawie równe z tłem. Ich obecność widoczna jest dopiero przez małe przesunięcia brzegu, krótkie przerwy i słabszy połysk powierzchni. Nie mają ostrego konturu. Rozciągają się jako wąski zapis po dawnym ułożeniu pola. W miejscach większego osłabienia linia traci ciągłość, ale nie znika całkowicie. Zostają drobne odcinki, połączone chłodnym tonem i wspólną gęstością. Każdy taki odcinek zachowuje własny cień. Całość pozostaje spokojna, sucha i odporna na mocniejszy akcent.
Część linii powstaje po materiale przejścia, którego ruch już wygasł. Wtedy ich obecność styka się z osadem przejścia, a cienki przebieg otrzymuje bardziej pyłowy brzeg. Osad nie wzmacnia linii, lecz zostawia przy niej matową nierówność. Dawne przesunięcie zostaje zamienione w spokojny ślad, pozbawiony ostrej dynamiki. Linia przebiega przez miejsca o różnym nasyceniu i różnej temperaturze. Jej ciężar jest niski, ale stały. Zostaje chłodna pozostałość, krótka pamięć ruchu i wąska różnica wobec tła.
Końcowa linia resztkowa słabnie bez jednego punktu zamknięcia. Przebieg staje się cieńszy, osad mniej widoczny, a brzeg prawie równy z tłem. Nadal zostaje drobna różnica, wystarczająca do rozpoznania dawnej ciągłości. Linia nie zanika gwałtownie. Rozprasza się w krótkich odcinkach, aż jej obecność przyjmuje postać chłodnego śladu. W ostatnim stanie widoczny jest matowy kontur, mały cień i niska gęstość po wcześniejszym znaku. Pole pozostaje spokojne, równe i pozbawione ostrego rozdziału.