Osad przejścia pojawia się po zmianie, która utraciła ruch, ale pozostawiła własny ciężar. Nie jest nowym znakiem ani prostym śladem. Ma postać drobnej pozostałości, rozprowadzonej przy brzegu pola i widocznej przez nierówną gęstość. W jego pobliżu ton staje się chłodniejszy, kontur mniej pewny, a powierzchnia bardziej matowa. Zmiana nie trwa już jako napięcie. Trwa jej reszta, sucha i cicha, bez ostrego początku. Osad zachowuje pamięć przejścia przez przygaszony cień, krótki dystans i niską różnicę między miejscami.
Pozostałość po przejściu nie rozrasta się w osobną figurę. Jej obecność zależy od małych zmian temperatury, od cienia przy dawnym brzegu i od słabszego nasycenia tła. Osad ma ciężar niski, prawie pyłowy, ale potrafi zmienić odbiór całego pola. Tam, gdzie pojawia się jego matowy ślad, znak traci czystą granicę. Powierzchnia staje się bardziej nierówna, choć nadal spokojna. Nie ma gwałtownej różnicy, tylko powolne osiadanie po wcześniejszym przesunięciu. Każdy taki osad zachowuje własną długość, własny brzeg i własny stopień zaniku.
W miejscu pośrednim między zmianą a ciszą osad przyjmuje najniższą gęstość. Nie wskazuje już ruchu, ale nie wraca też do pustego tła. W takim stanie rejestr pól utrzymuje chłodną ciągłość przez resztki znaku, drobne obniżenia i matowe odcinki. Osad działa jak cichy materiał po przejściu. Nie domyka różnicy, lecz zachowuje jej osłabiony ślad. Pomiędzy dawnym napięciem a obecnym spokojem zostaje niewielka nierówność. Ten ślad jest suchy, prawie nieruchomy i pozbawiony wyraźnego akcentu.
Najbardziej widoczny osad powstaje tam, gdzie znak przez krótki czas miał większy ciężar. Po jego osłabieniu zostaje matowy brzeg, cieńszy niż kontur, ale bardziej trwały niż zwykła przerwa. Powierzchnia w tym miejscu nie jest już równa. Nosi drobne ślady nacisku, rozłożone w małych pasmach i krótkich cofnięciach tonu. Osad nie ma jednej osi. Trwa blisko kilku miejsc naraz, z których każde zachowuje inny poziom przygaszenia. Pole pozostaje spokojne, lecz nasycone pozostałością dawnego ruchu, bez potrzeby ostrego rozdziału.
Część osadu gromadzi się przy ciemniejszych miejscach pola. Tam jego obecność styka się z ciemnymi tonami, a różnica między tłem i śladem staje się bardziej zwarta. Ciemny ton nie wzmacnia ruchu. Nadaje osadowi większą gęstość, dłuższy cień i chłodniejszy brzeg. Przejście zostaje więc widoczne nie przez dynamikę, lecz przez pozostały materiał. Wokół pojawia się sucha, niska obecność, złożona z przygaszeń, drobnych nierówności i matowych krawędzi. Osad zachowuje wtedy ciężar bez gwałtownego nacisku.
Końcowa postać osadu przejścia jest cienka i prawie zrównana z tłem. Zostaje po niej krótki cień, matowy nalot i niewielka różnica między miejscem dawniej poruszonym a miejscem spokojnym. Znak nie wraca do pełnej ostrości. Jego brzeg pozostaje lekko starty, a pole zachowuje słabą pamięć zmiany. Osad zanika przez kolejne obniżenia tonu, bez jednego końca i bez nagłego przerwania. W ostatnim stanie pozostaje chłodna reszta, cichy kontur i sucha obecność po przejściu, które utraciło własny ruch.