Pochodzenie osadu

Osad powstaje wtedy, gdy część różnicy nie zanika razem z ruchem. Może zostać przy dawnej osi, na końcu progu albo w miejscu krótkiego zatrzymania znaku. Jego związek z poprzednim stanem jest najczytelniejszy bezpośrednio po zmianie.

Z czasem relacja słabnie. Jeżeli osad nadal trwa po kilku kolejnych stanach, zaczyna działać jako osobny element pola. Wtedy ważniejsze od jego pochodzenia stają się bieżąca gęstość, szerokość i tempo zaniku.

Kształt pozostałości

Osad może być punktowy, pasmowy albo nieregularny. Punktowy pojawia się po krótkim zatrzymaniu. Pasmowy częściej zostaje po ruchu w jednym kierunku. Nieregularny powstaje po zmianie o kilku etapach, gdy znak nie utrzymywał stałego toru.

Kształt nie musi odpowiadać dokładnie kształtowi wcześniejszego znaku. Pozostałość może być węższa, ponieważ najsłabsze części znikają szybciej. Może też być szersza, jeżeli przejście było rozproszone i przez dłuższy czas zajmowało kilka sąsiednich miejsc.

Tempo zaniku

Szybki osad traci większość gęstości w pierwszych stanach po zmianie. Wolny zachowuje podobny poziom przez dłuższą serię. Tempo zaniku pomaga odróżnić krótką resztę od trwałej cechy tła. Jeżeli różnica nie słabnie, przestaje zachowywać typową postać osadu.

Nierówny zanik może rozdzielić jedną pozostałość na kilka części. Najtrwalsze fragmenty zostają jako ślady boczne albo krótkie linie. Pozostałe części wyrównują się z tłem i przestają wpływać na dalszy odczyt.

Nakładanie kolejnych przejść

Jeżeli kilka zmian kończy się w podobnym miejscu, nowe osady mogą nakładać się na starsze. Wzrost gęstości nie oznacza wtedy jednego silnego przejścia. Jest skutkiem kilku słabszych reszt utrzymujących wspólny obszar.

Po wielu nałożeniach związek z pojedynczym ruchem staje się trudny do utrzymania. Powstający obszar może przejść w ciemny ton. Różnica między nimi polega na tym, czy nadal da się wskazać konkretną granicę albo serię, z której pochodzi pozostałość.

Osad a nowa oś

Po trwałym przesunięciu znaku osad często zostaje w pobliżu dawnej osi. Tworzy wtedy parę z aktualnym położeniem. Odległość między nimi pokazuje skalę zmiany nawet wtedy, gdy sam ruch już się zakończył.

Jeżeli nowa oś zaczyna wracać w stronę osadu, oba elementy mogą się ponownie połączyć. Nie oznacza to automatycznie odtworzenia starego stanu. Gęstość i szerokość po połączeniu mogą być inne, dlatego końcowy układ trzeba porównać z początkiem niezależnie od samego położenia.