Nieciągłość nie oznacza utraty wszystkich zależności. W modelu stanu niezamkniętego utrzymywana jest jednocześnie możliwość wielu następstw, chociaż żadne nie posiada statusu obowiązującego. Pojedyncza zmiana wpływa na konfigurację lokalną, lecz nie rozstrzyga o kształcie całości. Taki stan utrzymuje odseparowaną zmienność bez utożsamiania odseparowania z izolacją.
Rozdzielenie stanów
Niedomknięcie nie jest prostym brakiem wyniku. Może istnieć częściowe rozstrzygnięcie, które stabilizuje jedną relację, pozostawiając pozostałe bez wyboru. Taki fragment staje się warunkiem dla kolejnych impulsów, ale nie narzuca im wspólnego kierunku. Dlatego dwa przebiegi dzielące początek mogą zachować zgodność jedynie w swoim najwcześniejszym odcinku.
Jeżeli dwa impulsy prowadzą do rozbieżnych wyników, ich współistnienie zależy od warunków brzegowych, a nie od znalezienia wspólnego kierunku. Ograniczenie może być wiążące dla jednego przebiegu i obojętne dla drugiego. Dopiero przy ich przecięciu powstaje potrzeba nowej interpretacji.
W obrębie hierarchii odwróconej lokalny punkt może wywołać zmianę większą niż centrum o pozornie wyższym statusie. Nie wynika z tego trwałe odwrócenie wszystkich zależności. Pierwszeństwo przysługuje impulsowi zdolnemu zmienić najbliższe relacje, a następnie może zostać utracone.
Gdy jedna możliwość zostaje wyłączona, pozostałe nie muszą przejmować jej wpływu. Ciągłość przepływu zachowuje się jedynie na drogach, które nadal posiadają aktywne połączenie. Niewykorzystana alternatywa nie staje się automatycznie zasobem dla sąsiedniej sekwencji. Brak domknięcia oznacza wielość potencjalnych następstw, a nie dowolność ich łączenia.
Niepełne rozstrzygnięcie przechodzi w trajektorię adaptacyjną tylko wtedy, gdy pozostałe warianty zachowują zdolność do reaktywacji. Całkowite zamknięcie jednej drogi nie musi unieważniać pozostałych. Model dopuszcza więc różne tempa zmian bez wymagania jednego stanu końcowego.
Jeżeli rozbieżne ścieżki ponownie się przecinają, nie oznacza to, że wcześniejsze różnice przestały istnieć. Wspólne następstwo może zachować ślady kilku przyczyn, a jego późniejszy podział nadal zależy od lokalnych warunków. Zbieżność jest zdarzeniem przejściowym, nie trwałą własnością całego układu.
Przejście do stanu rozstrzygniętego następuje lokalnie, gdy nie pozostaje żadna droga zdolna zmienić przyjętą relację. Nie wymaga to zatrzymania całej konfiguracji. Inne punkty mogą nadal utrzymywać otwarte następstwa, a późniejszy impuls może naruszyć granicę między częścią zamkniętą i niedomkniętą. Ostateczność jednego odczytu nie jest więc własnością całego układu.