Odseparowanie oznacza brak jednego obowiązującego tempa zmian, nie zaś zerwanie wszelkich połączeń. Dwie konfiguracje mogą rozpoznawać wspólny impuls, a mimo to nie uzgadniać jego wyniku. W takim układzie sprzężenie lokalne zachodzi tylko w punktach styku, bez podporządkowywania całej struktury.
Dwa przebiegi mogą przyjmować wspólny impuls w różnych chwilach i na odmiennych granicach. Ich odrębność wynika z braku wspólnego mechanizmu rozstrzygającego, nie z nieobecności połączenia. Nawet wzajemnie obserwowalne zmiany nie prowadzą do jednej sekwencji, jeśli nie istnieje relacja nadająca im ten sam warunek następstwa.
Kiedy jeden przebieg zyskuje przewagę, pozostające poza nim impulsy zachowują własny rytm. Dyspersja umożliwia ich rozmieszczenie w wielu miejscach, lecz nie gwarantuje jednakowej intensywności. Część punktów nadal zależy od wcześniejszego źródła.
Zewnętrzny próg może chwilowo wyrównać reakcje, jeżeli ogranicza zakres dopuszczalnych zmian. Po jego ustąpieniu dawne różnice ujawniają się ponownie. Wyrównanie zachowania nie jest zatem dowodem trwałej jednorodności. Odseparowanie ujawnia różnicę między podobieństwem wyników a wspólnym pochodzeniem. Równe reakcje mogą powstać po odmiennych wcześniejszych przesunięciach. Z kolei jeden impuls może prowadzić do skrajnie różnych odpowiedzi, jeżeli napotyka inne progi przejścia. Żaden z tych przypadków nie wystarcza do uznania przebiegów za scalone.
Odseparowane sekwencje stają się porównywalne dopiero wtedy, gdy ślady przejściowe zachowują informację o momencie rozejścia. Bez takiego śladu późniejsza zbieżność może zostać mylnie uznana za wspólną historię.
Czasowe wyłączenie jednej relacji nie eliminuje wpływu, który zdążył już przejść do sąsiednich punktów. Odseparowany przebieg zachowuje zatem konsekwencje dawnego sprzężenia. Różnica między sekwencjami ujawnia się dopiero w następnej odpowiedzi, a nie w samym momencie rozdzielenia.
Gdy dwa układy ponownie dzielą jeden punkt styku, ich wcześniejsza odrębność pozostaje istotna. Wspólny węzeł może przenieść część wpływu, ale nie odziedziczy automatycznie wszystkich śladów po obu stronach. Scalenie wymagałoby zgodności dalszych relacji, a nie tylko jednego przecięcia w dogodnym momencie.