Rekombinacja rozkładów

Gdy dwa fragmenty mają sprzeczne kierunki, transredukcja może zmienić sposób ich rozpoznania. Żaden nie musi uzyskać pierwszeństwa, jeżeli następstwo pozostaje odrębne od obu wejść.

Odtworzenie rozdzielonych części wymaga odróżnienia wspólnego pochodzenia od zgodności bieżącej. Dwa ślady mogą mieć jedno źródło, ale reagować przeciwnie po zmianie warunków. Odwrotnie, fragmenty powstałe niezależnie mogą chwilowo tworzyć zgodny układ. Tylko zachowane przejścia pozwalają wskazać, czy połączenie jest kontynuacją czy nowym początkiem.

Przesunięcie jednego śladu zmienia jego sąsiedztwo, lecz nie unieważnia wcześniejszych połączeń. Powstaje konfiguracja, która zachowuje historię niezgodności, zamiast ją wygładzać. Rekombinacja nie usuwa rozbieżności poprzednich przebiegów. Ich różnica pozostaje widoczna w tym, jak powstały wynik reaguje na zmianę jednej składowej. Jeżeli usunięcie pojedynczego śladu całkowicie odwraca dalszy kierunek, wspólna konfiguracja była zależna od jego chwilowego położenia. Przy innym warunku brzegowym to samo zestawienie może się nie utrzymać.

W trajektorii adaptacyjnej rekombinacja stanowi jedną z możliwych odpowiedzi, nie regułę dla każdej anomalii. Niektóre fragmenty pozostają rozdzielone, bo ich zestawienie nie prowadzi do rozpoznawalnego przebiegu.

Nie każda para śladów dopuszcza wspólne rozwinięcie. Jeśli fragmenty nie zachowują żadnej zgodnej relacji, ich połączenie wytwarza jedynie nowy zapis, bez ciągłości względem poprzednich przebiegów. Dopiero możliwe do wskazania pochodzenie odróżnia rekombinację od przypadkowego zestawienia.

Możliwa jest rekombinacja wieloetapowa. Najpierw łączą się dwa rozpoznawalne fragmenty, następnie utworzona relacja staje się składową kolejnego przecięcia. Każdy etap może zachować inny zakres informacji o pochodzeniu. W końcowej konfiguracji nie wszystkie wcześniejsze drogi są już odtwarzalne, chociaż każda pozostawiła wpływ na dostępność dalszych następstw.