Gęstość bez ostrego brzegu

Ciemny ton może być wyraźny mimo braku twardej granicy. Jego obecność wynika z większej gęstości na szerszym obszarze. Jeżeli różnica skupia się tylko na krawędzi, mamy raczej kontur. Jeżeli rozkłada się w całej powierzchni, powstaje ton.

Szerokość tonu i jego kontrast mogą zmieniać się niezależnie. Obszar może się rozszerzać, jednocześnie słabnąc. Może też pozostać wąski i stopniowo zwiększać gęstość. Te dwa przebiegi prowadzą do innego zaniku i zostawiają inne reszty po zmianie.

Skupienie i rozproszenie

Skupiony ton ma najwyższą gęstość w pobliżu jednego miejsca i stopniowo słabnie ku brzegom. Rozproszony nie ma wyraźnego środka. Jego różnica jest podobna na większej powierzchni. Skupienie łatwiej śledzić w ruchu, ponieważ można porównywać położenie centrum między kolejnymi stanami.

Rozproszenie utrudnia wskazanie osi. W takim przypadku ważniejsza staje się zmiana kształtu całego obszaru. Jeżeli jedna część słabnie, a druga gęstnieje, ton może przesuwać się bez wyraźnego centrum. Ruch jest wtedy widoczny jako zmiana rozkładu, nie jako przesunięcie pojedynczego punktu.

Związek z osadem

Ciemny ton często pojawia się tam, gdzie kilka zmian zostawiło pozostałość w podobnym miejscu. Kolejne warstwy nie muszą być mocne. Ich nakładanie zwiększa lokalną gęstość i może stworzyć trwały obszar. Taki przebieg łączy ton z osadem przejścia.

Różnica polega na rozkładzie. Osad zachowuje związek z konkretnym ruchem albo dawną krawędzią. Ton może przetrwać po zaniku tej relacji i stać się samodzielnym stanem powierzchni. Wtedy jego dalsze zmiany opisuje się przez gęstość, szerokość i położenie.

Ton podczas odchylenia

Jeżeli znak przesuwa się przez obszar o większej gęstości, jego własny kontrast może się chwilowo zmniejszyć. Nie oznacza to osłabienia ruchu. Znak nadal może zachować kierunek i tempo, lecz na tle ciemnego tonu staje się mniej odrębny.

Po wyjściu z obszaru kontrast może wrócić. Jeżeli nie wraca, zmiana prawdopodobnie zachodzi także w samym znaku. Porównanie przed wejściem, wewnątrz tonu i po wyjściu pozwala oddzielić wpływ tła od odchylenia znaku.

Zanik tonu

Ton zanika na dwa sposoby. Może tracić gęstość przy zachowaniu podobnej szerokości albo kurczyć się przy podobnym kontraście. Pierwszy przebieg prowadzi do wyrównania powierzchni. Drugi pozostawia przez pewien czas mały, zwarty punkt o większej różnicy.

Jeżeli zanik zatrzyma się przed pełnym wyrównaniem, pozostaje słaby obszar o stałym położeniu. Może później działać jako punkt odniesienia dla nowych zmian. Jeżeli znika całkowicie, dalszy zapis nie powinien przenosić jego dawnego położenia na kolejne stany bez nowego śladu.