Punkt odniesienia

Każde odchylenie wymaga wcześniejszego położenia, z którym można je porównać. Punkt odniesienia nie powinien zmieniać się po każdym drobnym ruchu. Najbardziej użyteczna jest oś utrzymująca się przez kilka stanów, ponieważ pozwala odróżnić zwykłe drżenie od rzeczywistego przesunięcia.

Jeżeli znak przez dłuższy czas pozostaje po nowej stronie, nowa pozycja może przejąć rolę osi. Wtedy dalsze ruchy są mierzone względem niej, a wcześniejsza oś pozostaje tylko informacją o poprzednim etapie przebiegu. Taka zmiana punktu odniesienia oddziela odchylenie chwilowe od trwałego przemieszczenia.

Kierunek i odległość

Kierunek pokazuje stronę ruchu, a odległość jego skalę. Dwa odchylenia o tej samej odległości mogą mieć inny charakter, jeżeli jedno wraca natychmiast, a drugie utrzymuje nowe położenie. Sama geometria nie wystarcza bez informacji o czasie.

Ruch w jednym kierunku przez kilka stanów tworzy serię narastającą. Ruch naprzemienny tworzy wahanie. Jeżeli kolejne wychylenia są coraz mniejsze, seria wygasa. Jeżeli rosną, układ oddala się od osi i może wejść w nowy zakres położenia.

Tempo ruchu

Tempo wynika z relacji między odległością i liczbą kolejnych stanów. Duże przesunięcie w jednym kroku ma inny przebieg niż ta sama odległość osiągnięta przez wiele małych zmian. Powolny ruch częściej zostawia serię drobnych reszt, ponieważ znak przez dłuższy czas zajmuje pozycje pośrednie.

Szybki ruch może pozostawić jeden wyraźny ślad boczny przy dawnym położeniu. Powolny częściej tworzy kilka punktów, które później mogą połączyć się w linię. Różnica wynika z liczby miejsc, w których znak utrzymywał się dostatecznie długo, aby zostawić pozostałość.

Powrót do osi

Powrót jest pełny tylko wtedy, gdy położenie i gęstość zbliżają się do stanu wyjściowego. Samo trafienie w dawną oś nie wystarcza. Znak może wrócić osłabiony, poszerzony albo z inną trwałością brzegu. W takim przypadku ruch przestrzenny się kończy, lecz stan nadal różni się od początkowego.

Po niepełnym powrocie często pojawia się osad przejścia. Reszta może utrzymywać się po stronie, z której znak wrócił, albo przy samej osi. Jej położenie pozwala odtworzyć ostatni kierunek ruchu nawet wtedy, gdy bieżący znak wygląda już stabilnie.

Odchylenie trwałe

Trwałe odchylenie powstaje, gdy nowe położenie utrzymuje się i zaczyna służyć jako baza dla dalszych zmian. Nie ma jednego momentu, w którym chwilowy ruch staje się trwały. Decyduje seria kolejnych stanów i brak powrotu do dawnej osi.

Po zmianie osi dawne miejsce może zniknąć bez śladu albo pozostać jako reszta. Jeżeli reszta utrzymuje się długo, zapis zachowuje dwa poziomy informacji: aktualne położenie znaku i ślad poprzedniego układu. Taka para pozwala odróżnić zwykłe przesunięcie od przebudowy całego pola.