Odchylenie znaku pojawia się jako niewielka zmiana położenia, bez zerwania z wcześniejszym polem. Znak nie zostaje usunięty ani zastąpiony. Traci jedynie oczywistą pozycję, a jego brzeg przesuwa się o krótki dystans. Wokół tego miejsca powstaje chłodna różnica, widoczna przez matowy kontur i słabszy nacisk. Odchylenie nie przyjmuje postaci gwałtownej. Pozostaje stanem niskim, suchym i powolnym. Jego obecność zależy od drobnego braku zgodności między znakiem a tłem. Pole zachowuje ciągłość, lecz nie wraca do poprzedniej równości.
Przesunięty znak zachowuje własną czytelność, choć nie zajmuje już miejsca centralnego. Jego ciężar rozkłada się inaczej, mniej pewnie i bardziej płasko. W najbliższym otoczeniu pojawia się cienka szczelina, krótki cień oraz osad po dawnym położeniu. Różnica nie wymaga mocnego kontrastu. Wystarcza małe odchylenie brzegu, zmiana gęstości i osłabiony kontur. Powierzchnia pozostaje spokojna, ale nie całkiem równa. Każdy znak ma własny dystans wobec poprzedniego stanu, a ten dystans staje się chłodną miarą przesunięcia.
W obrębie przygaszonego pola odchylenie działa przez krótką zmianę kąta, a nie przez wyraźny podział. Znak zostaje przesunięty, ale jego osad nadal pozostaje blisko dawnego miejsca. W takim stanie rejestr pól zachowuje niską temperaturę i przyjmuje drobne różnice bez gwałtownego akcentu. Pomiędzy dawną pozycją a obecną powstaje sucha odległość, widoczna bardziej jako brak pełnej zgodności niż nowa figura. Odchylenie utrzymuje własną obecność przez cień, matowy brzeg i słabe zróżnicowanie powierzchni.
Odchylony znak nie musi tworzyć nowego centrum. Często pozostaje na granicy dawnej pozycji, z lekkim przesunięciem i skróconym konturem. W takim miejscu gęstość pola zmienia się nierówno. Jedna część utrzymuje ślad poprzedniego ustawienia, druga przechodzi w chłodniejsze tło. Różnica między nimi nie jest ostra, lecz wystarczająca do rozpoznania zmiany. Znak zachowuje własną surowość, a jego obecność zostaje rozbita na małe odcinki. Każdy odcinek ma inny ciężar, inną długość zaniku i inną odległość od pierwotnego położenia.
Część odchyleń styka się z pustymi miarami, w których proporcja nie przechodzi w pełną wartość. Przesunięcie znaku zostaje wtedy odczytane jako odległość bez wyniku, sucha i niepełna. Miara nie domyka różnicy, lecz utrzymuje ją w stanie zawieszenia. Wokół znaku pojawia się matowa przestrzeń, cienki osad i słaby rytm przesunięcia. Brak pełnego oznaczenia nie osłabia całego pola. Nadaje mu bardziej chłodny, techniczny charakter. Odchylenie trwa przez niedomkniętą proporcję i krótką pamięć dawnego miejsca.
Końcowa postać odchylenia jest prawie równa z tłem, ale nie zanika całkowicie. Po znaku zostaje drobna różnica położenia, przygaszony brzeg i osłabiony ślad wcześniejszej pozycji. Powierzchnia nie wraca do pełnej równości. Zachowuje cichą nierówność, ledwie widoczną, a jednak stałą. Odchylenie słabnie przez kolejne obniżenia tonu, aż staje się krótkim zapisem dystansu. Nie ma tu ostrego końca ani mocnego akcentu. Pozostaje chłodna reszta po przesunięciu, matowy kontur i niewielka zmiana, która utrzymuje własną obecność.