Kontur ciszy pojawia się przy granicy, na której znak traci wyraźny brzeg, lecz nie znika całkowicie. Jego obecność pozostaje słaba, sucha i prawie nieruchoma. Nie tworzy ostrej linii, tylko przygaszony obrys między tłem a resztą dawnego tonu. Cisza nie oznacza pustego miejsca. Przyjmuje formę chłodnej powierzchni o niskiej gęstości, z drobną różnicą widoczną dopiero przy powolnym odczycie. W takim położeniu znak staje się cieńszy, brzeg mniej pewny, a osad bardziej rozproszony. Kontur zachowuje własną trwałość przez niedomknięcie i słabe napięcie.
Cichy obrys nie wymaga mocnego światła ani wyraźnego kontrastu. Wystarcza małe przyciemnienie brzegu, krótki cień po znaku i różnica między miejscem prawie pustym a miejscem lekko nasyconym. Powierzchnia nie przechodzi w pełną ciemność. Zostaje w stanie pośrednim, płaskim i matowym. Kontur pojawia się jako chłodna granica bez nacisku. Nie odcina pola, lecz zaznacza jego słabszą krawędź. Przy takim stanie rytm zostaje skrócony, a obecność znaku rozbita na drobne odcinki. Każdy z nich zachowuje niski ton i własny osad.
W pobliżu ciszy każda różnica staje się mniejsza i bardziej wymagająca. Nie chodzi o pełny brak, lecz o obniżenie obecności do poziomu cichego konturu. W takim miejscu rejestr pól zachowuje chłodną równowagę między znakiem, tłem i osadem. Granica nie zostaje zamknięta. Pojawia się raczej matowe przejście od bardziej widocznej reszty do prawie pustej powierzchni. Ten przebieg ma niski ciężar, bez ozdobnego tonu i bez nagłej zmiany. Kontur pozostaje obecny przez małą, konsekwentną różnicę.
Najbardziej przygaszone kontury powstają przy długim osłabieniu tonu. Znak stopniowo traci wyrazistość, a jego brzeg staje się coraz cieńszy. Wokół pojawia się niewielki osad, podobny do pyłu na jasnej powierzchni. Taki kontur nie ma wyraźnego środka. Rozciąga się między kilkoma miejscami, z których każde posiada inną gęstość i inny poziom zaniku. Cisza ma wtedy postać rozproszonego pola, nie pustego tła. Jej obrys widoczny jest przez drobne różnice, krótkie przerwy i chłodną obecność bez mocnego akcentu.
Kontur ciszy często styka się z niskimi fazami, w których znak słabnie w krótkich, równych odcinkach. Faza nadaje ciszy powolne tempo, a cisza odbiera fazie część ostrości. Granica między nimi pozostaje płaska i matowa. Nie powstaje wyraźne rozdzielenie, lecz ciche nakładanie obniżonych tonów. W takim miejscu obecność nie rośnie i nie przyspiesza. Zostaje rozrzedzona w kolejnych pasmach, aż kontur staje się prawie równy z tłem. Pozostaje ślad, chłodna krawędź i krótka pamięć wcześniejszego znaku.
Końcowy kontur ciszy jest cienki, ale nadal odróżnialny od pełnego zaniku. Jego granica przypomina przygaszony obrys bez twardej linii. W pobliżu widoczny jest mały cień, słabsza gęstość i osad rozprowadzony po płaskiej powierzchni. Znak nie znika nagle. Przechodzi w stan prawie niesłyszalny, złożony z drobnych różnic i krótkich cofnięć tonu. Cisza zachowuje wtedy własną krawędź, choć jej ciężar pozostaje niski. Całość jest spokojna, sucha i odporna na mocniejszy akcent. Zostaje tylko matowy brzeg obecności.