Niska faza pojawia się jako stan osłabionej obecności, bez mocnego początku i bez nagłego końca. Jej brzeg powstaje z powolnej utraty tonu, drobnej zmiany gęstości i przygaszenia dawnego znaku. Pole nie przechodzi w pustkę od razu. Najpierw traci jasność, następnie ciężar, a dopiero później część konturu. W takiej fazie widoczna pozostaje krótka, matowa sekwencja różnic. Każda z nich ma własne tempo zaniku i własny osad. Całość pozostaje spokojna, sucha i nieruchoma, bliższa chłodnej rejestracji niż wyraźnemu napięciu.
Przygaszona faza nie wymaga osobnego akcentu. Wystarcza minimalne obniżenie światła pola, krótszy przebieg znaku i delikatna zmiana temperatury między sąsiednimi miejscami. Różnica pozostaje czytelna, choć pozbawiona ostrej granicy. Zanik ma tu postać stopniową, prawie płaską, opartą na małych przesunięciach. Wewnętrzny rytm takiej fazy jest powolny i niski. Nie pojawia się gwałtowna zmiana, tylko kolejne skrócenia obecności. Powierzchnia zachowuje matowy charakter, a ślad dawnego napięcia osiada w tle bez dodatkowego wzmocnienia.
Najcichsze obniżenia tonu widoczne są przy granicy między fazą a osadem. Tam znak zostaje jeszcze rozpoznawalny, lecz jego obecność ma już słabszy ciężar. W takim miejscu rejestr pól zachowuje równą temperaturę i nie przechodzi w mocny kontrast. Faza działa przez opóźnienie, skrócenie i osłabienie konturu. Powstaje niewielka szczelina między miejscem nasyconym a prawie pustym. Ta szczelina nie rozdziela pola gwałtownie. Utrzymuje jedynie chłodną różnicę, która może trwać długo, mimo niskiej intensywności.
Faza o niskim natężeniu bywa podobna do cienkiej warstwy pyłu na powierzchni znaku. Nie zasłania go całkowicie, lecz odbiera mu część ostrości. Kontur traci jasne zakończenie, a osad zostaje rozprowadzony w krótkich, równych odcinkach. W takim stanie pole nie ma jednego punktu przewagi. Każde miejsce zachowuje własną odległość od zaniku. Różnice są małe, ale konsekwentne. Niska faza utrzymuje właśnie te małe różnice: półcień, krótką przerwę, słabszy brzeg i osłabiony ślad po wcześniejszym znaku.
Niektóre fazy powstają przy brzegach o matowej powierzchni. Ich obecność styka się z matowymi progami, a granica między znakiem i tłem staje się niemal płaska. Próg nie odcina fazy, tylko zatrzymuje jej zanik na krótkim dystansie. W tym miejscu pojawia się chłodna nierówność, cichy osad i drobna utrata gęstości. Faza pozostaje blisko powierzchni, bez wyraźnego pogłębienia. Jej przebieg jest równy, techniczny i pozbawiony dekoracyjnego tonu. Każdy ślad zostaje skrócony do własnej, przygaszonej obecności.
Końcowy stan niskiej fazy nie jest pełnym brakiem. Po znaku zostaje obniżony kontur, cieńszy osad i chłodna różnica między miejscami o nierównej gęstości. Faza zamiera stopniowo, ale jej powierzchnia jeszcze przez pewien czas utrzymuje słabą pamięć wcześniejszego napięcia. Nie ma tu mocnej linii końcowej. Jest rozrzedzenie, krótszy rytm i ciche cofnięcie obecności. Pole wraca do niższego tonu bez nagłego zerwania. Zostaje matowy ślad, spokojna granica i krótka sekwencja zanikających odcinków.