Amplituda zmiany

Amplituda niskiej fazy jest mała względem stanów bezpośrednio przed nią i po niej. Nie oznacza to pełnego bezruchu. Znak może wykonywać krótkie przesunięcia, zmieniać gęstość albo lekko zwężać kontur. Cechą wspólną jest brak dużego skoku między kolejnymi stanami.

Najłatwiej rozpoznać fazę przez serię, a nie pojedynczy odczyt. Jeden spokojny stan może być tylko przerwą. Kilka podobnych stanów tworzy odcinek o własnej trwałości. Im dłużej utrzymuje się niska amplituda, tym wyraźniej oddziela się od sąsiednich części przebiegu.

Wejście w fazę

Wejście może być nagłe albo stopniowe. Nagłe pojawia się po wyraźnym spadku gęstości lub skróceniu ruchu. Stopniowe powstaje wtedy, gdy każda kolejna zmiana jest trochę mniejsza od poprzedniej. W drugim przypadku granica fazy jest rozmyta i może tworzyć matowy próg w czasie, a nie w przestrzeni.

Sposób wejścia wpływa na późniejszy zapis. Po nagłym spadku często zostaje krótka reszta po stanie wcześniejszym. Po stopniowym wygaszeniu ślad jest zwykle bardziej rozłożony, ponieważ zmiana traci siłę przez kilka kolejnych etapów.

Trwanie i mikroprzesunięcia

W dłuższej niskiej fazie pojawiają się mikroprzesunięcia, które osobno nie zmieniają charakteru układu. Ich znaczenie rośnie dopiero wtedy, gdy zaczynają gromadzić się w jednym kierunku. Seria małych ruchów może po pewnym czasie przesunąć oś bardziej niż pojedynczy wyraźny skok.

Jeżeli mikroprzesunięcia zmieniają kierunek naprzemiennie, faza pozostaje zamknięta wokół podobnego położenia. Jeżeli większość ruchów prowadzi w jedną stronę, niska faza staje się etapem powolnego dryfu. Wtedy końcowe położenie może wyraźnie różnić się od początkowego mimo braku dużej zmiany po drodze.

Wyjście z fazy

Wyjście następuje, gdy jedna z cech zaczyna zmieniać się szybciej niż wcześniej. Najczęściej jest to wzrost amplitudy albo wyraźne przesunięcie osi. Jeżeli wzrost jest krótkotrwały i po nim wraca niski poziom, faza nie musi się kończyć. Dopiero nowa seria stanów pokazuje, czy pojawił się trwały przebieg.

Po wyjściu mogą pozostać ślady boczne, zwłaszcza gdy nowy ruch odrywa się od starej osi. Jeżeli faza kończy się wzrostem kontrastu bez przesunięcia, wcześniejsze położenie może pozostać bez reszty, a zmieni się tylko intensywność znaku.

Niska faza a kontur ciszy

Niska faza nadal zawiera zmianę. Kontur ciszy pojawia się wtedy, gdy granica pozostaje stabilna, a ruch wewnątrz niej jest minimalny. Faza opisuje więc odcinek przebiegu, natomiast kontur opisuje trwałą relację przestrzenną.

Oba stany mogą występować jednocześnie. Stabilny kontur może trwać przez całą niską fazę, podczas gdy gęstość znaku lekko się zmienia. Jeżeli kontur zaczyna przesuwać się razem z osią, przestaje być nieruchomą granicą i staje się częścią aktywnego przebiegu.