Szerokość progu

Szerokość progu wynika z liczby kolejnych miejsc, w których różnica zmienia się stopniowo. Wąski próg zajmuje krótki odcinek i szybko prowadzi do nowego stanu. Szeroki próg rozciąga zmianę, dlatego przez dłuższy czas nie da się wskazać jednego brzegu. Sam rozmiar nie decyduje o sile przejścia. Szeroka strefa może mieć bardzo mały kontrast, a wąska może zawierać dużą zmianę.

Do porównania dwóch progów wystarcza ich szerokość, kontrast początkowy i kontrast końcowy. Jeżeli te wartości pozostają podobne, próg jest stabilny. Gdy szerokość rośnie przy każdym kolejnym odczycie, granica rozprasza się. Gdy maleje, przejście skupia się i może z czasem przekształcić się w wyraźny kontur.

Równy i asymetryczny przebieg

Równy próg traci kontrast w podobnym tempie po obu stronach. Asymetryczny ma jedną stronę krótką, a drugą rozciągniętą. Taka różnica wskazuje kierunek przejścia. Dłuższa część zwykle zachowuje więcej cech stanu wcześniejszego, podczas gdy krótsza szybciej przejmuje cechy stanu nowego.

Asymetria może utrzymywać się bez ruchu całego znaku. Wtedy zmienia się tylko kształt granicy. Jeżeli razem z asymetrią przesuwa się środek znaku, przejście zaczyna łączyć się z odchyleniem znaku. Te dwa zjawiska można rozdzielić przez porównanie osi przed zmianą i po niej.

Próg a faza

Próg opisuje przestrzeń zmiany, a faza opisuje jej trwanie. Ten sam próg może przechodzić przez kilka stanów czasowych. Krótka zmiana o małej amplitudzie może należeć do niskiej fazy, mimo że sam próg pozostaje szeroki. Z kolei w dłuższej fazie próg może się zwężać, rozszerzać albo utrzymywać stały kształt.

Rozdzielenie przestrzeni i czasu zapobiega myleniu dwóch różnych przebiegów. Szeroki próg nie oznacza automatycznie długiego trwania. Wąski próg nie oznacza szybkiej zmiany. Dopiero zestawienie szerokości z trwałością pokazuje, czy przejście jest gwałtowne, rozproszone, czy niemal nieruchome.

Zanik krawędzi

Krawędź progu zanika, gdy różnica po obu stronach staje się mniejsza niż różnice wewnątrz samego tła. Wtedy nie da się już utrzymać osobnej granicy. Pozostaje pas o lekko zmienionej gęstości, który może później stać się śladem bocznym albo całkowicie zniknąć.

Zanik nie jest jednorazowym momentem. Najpierw skraca się odcinek o najwyższym kontraście, później wyrównują się części pośrednie, a na końcu pozostaje rozproszona reszta. Jeżeli reszta utrzymuje stałe położenie, może przejść w osad. Jeżeli przesuwa się wraz z osią, pozostaje częścią bieżącego ruchu.

Stabilność progu

Stabilny próg zachowuje podobny kształt mimo niewielkich zmian po obu stronach. Nie wymaga stałej intensywności. Wystarczy, że proporcja między szerokością, kontrastem i kierunkiem pozostaje podobna. Taki układ pozwala odróżnić trwałą granicę od przypadkowego rozmycia.

Gdy proporcje zaczynają się zmieniać, próg traci stabilność. Rozszerzenie przy malejącym kontraście prowadzi do rozproszenia. Zwężenie przy rosnącym kontraście prowadzi do wyostrzenia. Przesunięcie całej strefy bez zmiany kształtu wskazuje ruch granicy, a nie jej przebudowę.