Odległość od osi

Pierwszą cechą śladu bocznego jest odległość od aktualnej osi znaku. Mała odległość tworzy ślad przylegający, który łatwo pomylić z poszerzeniem krawędzi. Większa odległość daje oddzielną resztę. Jeżeli między śladem a znakiem pojawia się odcinek o gęstości zbliżonej do tła, oba elementy można traktować osobno.

Odległość ma sens tylko w zestawieniu z poprzednim położeniem znaku. Jeżeli ślad leży dokładnie na dawnej osi, jego związek z wcześniejszym stanem jest silny. Jeżeli leży poza dawną i obecną osią, potrzebna jest seria kolejnych stanów, aby odróżnić resztę od niezależnej nierówności pola.

Ślad pojedynczy i podwójny

Pojedynczy ślad pozostaje po jednej stronie osi. Podwójny występuje po obu stronach i zwykle powstaje po krótkiej serii ruchów w przeciwnych kierunkach. Dwa ślady nie muszą mieć tej samej gęstości. Starszy zwykle jest słabszy, jeżeli tempo zaniku pozostaje stałe.

Gdy ślady po obu stronach utrzymują podobną gęstość przez dłuższy czas, układ traci prostą kolejność czasową. Wtedy ważniejsze staje się porównanie szerokości i kształtu brzegów. Reszta o bardziej rozmytym brzegu może być starsza, ale bez kolejnych stanów nie da się tego ustalić pewnie.

Powtarzalność miejsca

Ślad wracający w podobnym miejscu po kilku niezależnych zmianach tworzy punkt boczny o większej trwałości. Taki punkt nie musi być mocniejszy. Jego cechą jest powtarzalność położenia. Dzięki niej można odróżnić przypadkową resztę od miejsca, w którym zmiana regularnie zwalnia albo zatrzymuje się.

Powtarzalność nie oznacza stałego kształtu. Ten sam punkt może raz tworzyć wąską smugę, a innym razem szeroki osad. Jeżeli środek reszty pozostaje zbliżony, zapis zachowuje związek między tymi stanami. Zmiana kształtu opisuje wtedy intensywność przejścia, a nie nowe położenie.

Związek z progiem

Ślad często zaczyna się na końcu matowego progu. Gdy strefa przejścia przesuwa się, część jej dawnej krawędzi może zostać w miejscu. Jeżeli reszta szybko słabnie, próg zamyka zmianę bez dalszego ciągu. Jeżeli utrzymuje się dłużej, powstaje ślad boczny.

Granica między progiem i śladem zależy od ciągłości. Próg nadal łączy dwa stany. Ślad jest już od nich oddzielony i nie tworzy pełnego przejścia. Ta różnica pozwala uniknąć traktowania każdego rozmytego brzegu jako osobnej pozostałości.

Przejście w linię resztkową

Kilka śladów pojawiających się kolejno w zbliżonym kierunku może utworzyć linię resztkową. Warunkiem jest zachowanie relacji przestrzennej między kolejnymi punktami. Sama obecność kilku reszt nie wystarcza, jeżeli ich położenia są przypadkowe.

Linia zaczyna być czytelna, gdy następny ślad leży w przewidywalnym przedłużeniu poprzednich. Jeżeli jeden punkt wyraźnie odchyla się od kierunku, może zamknąć serię albo rozpocząć nową. W ten sposób ślady boczne pozwalają odtworzyć przebieg nawet po zaniknięciu głównego znaku.