Progi przejścia

Wartość progu jest zależna od aktywnego zestawu relacji. Ten sam impuls w jednym przebiegu zachowuje dawny kierunek, a w innym przechodzi do nowej konfiguracji. O różnicy decyduje wcześniejszy stan punktów styku. Samo określenie siły sygnału nie wystarcza do przewidzenia momentu zmiany jego odczytu.

Każde przekroczenie zmienia przynajmniej jedną warunkową granicę. Nie oznacza jednak automatycznego przerwania wszystkich poprzednich związków. Zachowana część ciągłości może stać się podstawą kolejnego przebiegu. Przy interferencji próg może zostać osiągnięty wskutek nałożenia kilku słabszych sygnałów. Żaden z nich oddzielnie nie wywołuje zmiany, lecz ich wspólna konfiguracja przesuwa punkt przejścia.

Próg może ulegać przesunięciu w czasie. Impuls osiąga punkt styku przed uaktywnieniem granicy i przechodzi bez zmiany, albo dociera po niej i zostaje zatrzymany. Sygnał nie musi mieć odmiennej postaci. Różnica zachodzi w relacji do zdarzenia, które chwilowo ustanawia warunek przejścia.

Jeżeli próg przestaje mieć tę samą wartość po powrocie sygnału, ujawnia się asymetria odpowiedzi. Droga wsteczna może przebiegać przez inny obszar niż droga początkowa, nawet przy zachowaniu tych samych elementów. Próg może zmienić położenie także bez nowego impulsu, jeżeli przeobraża się układ sąsiednich relacji. Wtedy dawniej dopuszczalny przebieg traci ciągłość, chociaż jego własne cechy pozostają niezmienione. Granica wynika z konfiguracji, a nie wyłącznie z natężenia pojedynczego sygnału.

Nie wszystkie granice są progami. Stałe ograniczenie może zamykać przejście bez możliwości zmiany interpretacji, podczas gdy próg rozróżnia co najmniej dwa dopuszczalne odczyty. Gdy żaden wariant nie pozostaje osiągalny, dalsza relacja wygasa. Odróżnienie tych sytuacji pozwala zachować spójność między przekroczeniem, zatrzymaniem i zwykłym opóźnieniem impulsu.