Ślad przejściowy utrzymuje związek między zdarzeniem a jego późniejszym odczytem, ale nie przechowuje kompletnej postaci przebiegu. Po impulsie tranzytowym pozostaje zwykle fragment relacji, nie zaś gotowe następstwo. Z tego powodu dwa zbliżone ślady mogą prowadzić do różnych odtworzeń.
Ślad nie musi przypominać impulsu, który go pozostawił. Może mieć postać zmienionego ograniczenia, nowej kolejności połączeń albo warunku dopuszczającego późniejszą reakcję. Rozpoznawalność zależy od możliwości wskazania ciągu przejść, a nie od podobieństwa końcowego kształtu do źródła. Dlatego pozorna zgodność dwóch śladów nie rozstrzyga jeszcze o wspólnej historii. W bibliotece rozkładów ślad otrzymuje pozycję zależną od sąsiednich zapisów. Przesunięcie jednego z nich nie zmienia historii zdarzenia, lecz może zmienić późniejszą interpretację jego pozostałości.
Gdy zachodzi przesunięcie czasowe, ślad może zostać odczytany poza kolejnością swojego powstania. Nie staje się przez to nowym zdarzeniem. Nowa jest wyłącznie relacja między odczytem a pozostałymi zapisami.
W odseparowanych przebiegach ślad może zostać przeniesiony do innej konfiguracji bez przekazania pozostałych relacji. Rozdzielone sekwencje zachowują wtedy jeden punkt wspólny, choć ich późniejsze skutki pozostają odmienne. Taki zapis jest częściowy. Pozwala ustalić kontakt między przebiegami, ale nie pozwala utożsamiać ich wszystkich następstw. Dopiero rekombinacja kilku niepełnych śladów tworzy możliwość dalszego przebiegu. Jeżeli żaden z fragmentów nie zachowuje rozpoznawalnej relacji, połączenie pozostaje arbitralne i nie ma podstaw do uznania go za ciągłość.
Dwa ślady mogą zachować ten sam element i mimo to opisywać odmienne przejścia. Wspólny fragment nie znosi różnic między sąsiednimi zapisami. Przy odczycie konieczne pozostaje ustalenie, które powiązania rzeczywiście przetrwały, a które pojawiły się dopiero po zmianie konfiguracji.
Zanik śladu nie cofa wcześniejszego zdarzenia. Ogranicza jedynie zakres jego późniejszego odtworzenia. Możliwe są zatem dwie konfiguracje o takim samym widocznym stanie, z których tylko jedna zachowuje rozpoznawalną drogę powstania. Różnica ujawnia się przy następnej zmianie, kiedy dawny warunek może jeszcze oddziaływać mimo braku czytelnego zapisu.