Inwersja zależności

Jeżeli odpowiedź wraca poprzez sprzężenie lokalne, poprzednie źródło zostaje wystawione na impuls o zmienionych cechach. Może wtedy zachować własną rolę albo przejść do pozycji zależnej.

Odwrócona zależność nie musi być symetryczna. Punkt odpowiadający może wyznaczyć nowy warunek dla dawnego źródła, ale źródło nie odzyskuje przez to identycznej drogi działania. Pozostaje możliwość jednoczesnego trwania relacji pierwotnej i powrotnej. Ich współistnienie nie tworzy sprzeczności, jeżeli każda działa w innym momencie albo na innym połączeniu. Asymetria utrudnia proste odtworzenie drogi wstecznej. Wpływ powracający innym torem nie musi mieć tej samej intensywności co impuls inicjujący.

Granica inwersji ujawnia się tam, gdzie dalszy powrót impulsu nie napotyka już rozpoznawalnego punktu pochodzenia. Ślad wcześniejszej relacji może zachować kierunek, lecz nie musi zachować zdolności jego ponownego uruchomienia. Wtedy następny przebieg rozpoczyna się jako nowe przecięcie, a nie kontynuacja odwróconej drogi.

W odseparowanych sekwencjach inwersja jednej relacji nie powoduje automatycznego odwrócenia wszystkich. Pozostałe przebiegi mogą zachowywać dotychczasowy kierunek, dopóki nie zostaną bezpośrednio naruszone.

Powrót wpływu może osłabić pierwotne źródło, ale nie musi go unieważnić. Gdy zachowuje ono inne aktywne relacje, późniejsza zależność może przebiegać równolegle w dwóch kierunkach. Inwersja pojedynczego połączenia nie wyznacza więc automatycznie nowej hierarchii wszystkich punktów.

Możliwe jest także odwrócenie jedynie interpretacyjne. Dwa punkty nie zmieniają rzeczywistej kolejności działania, lecz późniejszy odczyt przypisuje im inne role. Oddzielenie takiej rekonstrukcji od inwersji operacyjnej wymaga wskazania relacji, na którą wynik faktycznie oddziałał. Sama zmiana opisu początku i końca nie wystarcza.